Het laatste decennium zijn de keurmerken als paddenstoelen uit de grond geschoten. Een manier om aan de consument duidelijk te maken dat jouw product beter / anders/ gezonder/ milieuvriendelijker/ lokaler is dan een vergelijkbaar product van een andere producent. Wel erg makkelijk om het onderscheid te zoeken in alles behalve innovativiteit.

Aan de andere kant zijn consumenten zich de laatste jaren wel steeds bewuster geworden van voedingswaarde, wat wel goed voor hen is (omega 3 en 6) en wat niet (transvet). Dus al die claims beïnvloeden de consument wel.

De overheid gaat zich nu bemoeien met de ‘bomen in het bos’ van keurmerken voor streekproducten. Moet een streekproduct uit een streek komen? En als het een samengesteld product is, wat is het percentage dat uit dezelfde streek moet komen? Moet op het etiket benoemd worden of het ingrediënt uit de streek komt of niet? Kortom een goed initiatief dat hopelijk ook goed opgepakt wordt, en daarmee helder uitgelegd kan worden. De initiatiefnemers kunnen een voorbeeld nemen aan Appellation d'Origine Contrôlée (de AOC of AC), de Franse kwaliteitscontrole op landbouwproducten. Na het decennium van bewustwording zou dit de start kunnen zijn van een decennium van de groei van vaderlands trots, zoals de Fransen met Brie de Meaux hebben en de Spanjaarden met Jamon Iberico. - Lotte van der Spek